سال ۱۳۷۴، دوره موروماچی. اونی‌یاشا ۱۲ ساله، پسر رهبر گروه ساروگاکو، تمام عمرش رقصیده اما نمی‌داند چرا. «چرا مردم می‌رقصند؟ چرا یک اجرا خوب است؟» برخورد با یک رقص ناب، او را به جستجوی «ریتم جهان» می‌کشاند – سفری که او را به زِآمی موتوکیو، بنیان‌گذار تئاتر نو، قدیمی‌ترین تئاتر زنده جهان، تبدیل می‌کند.